Marjolijn Noom-Rodenburg, eigenaresse van reanimatiebedrijf Reanimeren kun je leren, heeft een duidelijke missie. Sinds enkele jaren gebruikt ze namelijk poppen met borsten in haar cursus. Niet om te choqueren, maar om een hardnekkige drempel weg te nemen: durven mensen wel te handelen wanneer een vrouw een hartstilstand krijgt? 

Het is een onderwerp dat in het verleden veel te weinig aandacht heeft gekregen. Terwijl de cijfers er niet om liegen. Als je als vrouw buiten het ziekenhuis een hartstilstand krijgt en gereanimeerd wordt, ben je slechter af dan wanneer je een man was geweest. Van de mannen die gereanimeerd worden, overleeft 20%, tegenover slechts 12,5% van de vrouwen. Dit blijkt uit onderzoek van Amsterdam UMC.

Hoe dat precies komt, is volgens de onderzoekers niet te zeggen. Naast dat de vrouwen minder vaak een ‘schokbaar’ hartritme hadden dan de onderzochte mannen, spelen mogelijk ook sociale factoren een rol. Zo worden de symptomen die vrouwen ervaren vaak minder snel herkend. 

Ook is het mogelijk dat vrouwen minder vaak gereanimeerd worden, omdat mensen bang zijn om borsten aan te raken. Dit laatste wordt bevestigd in Brits onderzoek van St John Ambulance, waaruit bleek dat een derde van de Britten bang was om een vrouw te reanimeren, omdat ze zich zorgen maakten over het aanraken van de borsten. Precies dat taboe wil Marjolijn doorbreken. 

Durven handelen, óók bij een vrouw

“Cursisten vroegen al langer: hoe zit dat bij een vrouw? Je kunt dan wel uitleggen dat het hetzelfde werkt, maar zien en doen zijn twee verschillende dingen”, merkt ze op. En dus deden ongeveer drie jaar geleden eerst poppen met bh’s en daarna poppen met volledige borsten hun intrede bij de cursussen van Marjolijn. 

“Dan hebben mensen een keer geoefend met reanimeren terwijl er borsten zijn. Zo leren ze dat ze niet verlegen hoeven te zijn om te handelen bij een vrouw”, legt ze uit, terwijl ze een foldertje van Stichting VrouwenHart laat zien, dat ze bij elke cursus standaard uitdeelt, aan zowel mannen als vrouwen.

Daar staan bijvoorbeeld ook de klachten op die vrouwen kunnen ervaren bij een hartinfarct, iets wat Marjolijn bij elke cursus even benoemt. “De hartklachten bij vrouwen zijn net anders dan bij de man. Dus dat vind ik een toegevoegde waarde van mijn training.” 

Veel vrouwen schrijven hun klachten bovendien toe aan stress, de overgang of vermoeidheid. Daardoor worden signalen later herkend, iets wat Marjolijn juist hoopt te doorbreken.

Hoewel het bewustzijn voor hartklachten bij vrouwen groeiende is, is er volgens haar nog steeds veel te doen. “Elke keer als ik deze dingen in een cursus vertel, kijken ze me allemaal een beetje wazig aan”, legt ze uit.  

Naast het bijbrengen van algemene reanimatievaardigheden, ligt daar dan ook haar prioriteit: “Mijn doel is dat ook vrouwen durven te erkennen wat ze hebben. Dat ze hun bloeddruk, cholesterol en bloedsuiker in de gaten houden en zich niet met een kluitje in het riet laten sturen. En dat mensen durven handelen, óók bij een vrouw”, zegt ze met een duidelijke gedrevenheid. 

Wil je meer weten over Marjolijns persoonlijke drijfveren? Lees dan ook het interview over hoe zij mensen leert durven handelen. Wil je liever lezen wat Marjolijn te zeggen heeft over de nieuwe richtlijnen van de Nederlandse Reanimatie Raad? Lees dan dit interview.